Dr. Wiktor Szymanski

Associate Professor op de Radiologie-afdeling van het UMCG

Innovatieve Technologie met Lokale Precisie

Associate professor Wiktor Szymanski (UMCG) worstelt nog met zijn rol als boegbeeld van HTRIC op het moment dat nog niet helder is wat de precieze koers gaat zijn. Boegbeelden, die hangen aan de voorkant van een schip. Ze kijken hoopvol in de richting waarheen het schip vaart, ze zien er een beetje knap en representatief uit. Maar ze zetten niet de koers uit, zegt hij.

With his heart and soul, Wiktor is a fundamental scientist at the Faculty of Medical Sciences at the UMCG and the Stratingh Institute of Chemistry of the Faculty of Science and Engineering. His heart lies with the lab, with that one molecule, that one component, developing the concept. However, to actually achieve clinical applications, such as medicines or devices, HTRIC is desperately needed.

“In Groningen zijn we echt goed in fundamentele wetenschap. We hebben revolutionaire ideeën waarmee we verandering in gang kunnen zetten. Maar vaak laten we die hangen in het proof of principle stadium. En dan verwachten we van anderen dat ze het wel overnemen om het naar de markt te brengen. En dat gebeurt niet altijd. HTRIC zou die brug kunnen zijn, die vertaling van een clinical problem, via onderzoek naar clinical solutions. Dit proces kost tijd en we moeten voorzichtig zijn in de keuze van onze doelen.”

Wiktor zou bijvoorbeeld nooit verwachten dat HTRIC nieuwe medicijnen kan ontwikkelen. Alleen grote farmaceuten hebben de middelen om dat te doen, zegt hij. “Daar moeten we realistisch in zijn. Wél kunnen we bedenken hoe we bestaande medicijnen precies daar in het lichaam kunnen afleveren waar het nodig is.”

“HTRIC could become a bridge: translating a clinical problem into clinical solutions through research.”

Als hij een droom voor HTRIC moet formuleren, dan zou het dit worden: een Centre of Excellence of een verzameling van enorm ervaren mensen met apparatuur en laboratoria die daarbij horen om de ideeën die we hebben te vertalen. Het vereist een aantal specifieke vaardigheden om die ideeën uiteindelijk binnen de muren van een kliniek te krijgen. Vaardigheden die hijzelf beslist niet heeft, zegt Wiktor en die hij eerlijk gezegd ook liever niet wil ontwikkelen omdat anderen daar simpelweg beter in zijn en veel meer interesse in hebben: De grote hoeveelheid regelgeving uitpluizen, optimalisatie van het idee of product, patenten aanvragen, met als laatste stap commercialisering zodat ziekenhuizen de toepassing, het medicijn of apparaat kunnen aanschaffen. Het is een lange tijdrovende keten voor een individuele wetenschapper die – zoals Wiktor – die tijd liever in het lab besteedt. Samenwerking met andere professionals in die keten is dus de kracht van HTRIC.

Hij schetst het ideaalbeeld van wat HTRIC zou kunnen zijn aan de hand van een scheikundig component waardoor een chirurg een tumor gemakkelijk zichtbaar kan maken tijdens operaties. Wiktor ontwikkelt een molecuul en het blijkt dat het op de juiste plek plakt aan de tumor. Op dat moment komt HTRIC in actie om het geschikt te maken voor de markt: de bevindingen worden onder strikt gecontroleerde condities herhaald, iemand moet de dierproeven doen, iemand moet alvast nadenken over een mogelijk patent. Goed betaald en met een lab om het te kunnen doen. Dit zouden professionals moeten zijn die niet worden beoordeeld op de hoeveelheid publicaties, maar op producten, zegt Wiktor. Zij hoeven geen papers te publiceren. “We laten de publish or perish druk weg.” De vergelijking met de oorspronkelijke research technicians is snel gemaakt. Eventueel kunnen PhD-studenten voor een tijdje aanhaken om te ervaren hoe het vervolg gaat. Dat is weer een toevoeging voor het CV van deze student.

"Bedrijven zijn de eerste noodzakelijke sanity check voor wat wetenschappers bedenken."

Om op deze manier te kunnen werken, zijn de drie thema’s binnen HTRIC goed gekozen, vindt Wiktor. Maar hij waarschuwt ook dat wat hem betreft een fysiek gebouw een van de voorwaarden is om HTRIC te doen slagen. Het mag niet slechts een platform worden om ideeën uit te wisselen, niet nog een instituut. HTRIC moet geen vehikel zijn om te doen wat er al is. Wil je het verschil kunnen maken, dan moet dat in een gebouw, met mensen en laboratoria. Uiteindelijk komt het op het budget neer en de financiële realiteit waarin HTRIC gaat opereren. Bovendien moet HTRIC voorzichtig zijn in de keuze voor de op te lossen problemen. Wil je HTRIC succesvol laten zijn, dan zou je over vijf jaar een aantal producten uit de koker van ‘Groningen’ echt bruikbaar in de klinieken moeten hebben.

Wiktor Szymanski ziet de bedrijven die aanhaken bij HTRIC als eerste gebruikers. Zij zijn de eerste noodzakelijke sanity check voor wat wetenschappers bedenken. “Leuk idee, maar dit kun je nooit verkopen”, zeggen ze dan. Of omgekeerd: “dit gaat werken, ik vind het leuk. Zullen we samen een beurs aanvragen?” Het is goed om die sanity check in een vroeg stadium te hebben.

Wanneer is HTRIC voor Wiktor een succes? Daarover hoeft hij niet lang na te denken: “Als de eerste patiënt geïnjecteerd wordt met iets wat wij in ons lab hebben ontwikkeld. Uiteindelijk doen wij als wetenschappers iets simpels: plat gezegd ontwikkelen we in een lab een wit poedertje. Maar wanneer een arts dat wat jij hebt ontwikkeld gebruikt om iemand anders te helpen, en de kwaliteit van leven of de gezondheid van deze persoon verbetert door iets wat begon met een idee in jouw hoofd? Kom op, dat is geweldig.”

Contact

Dr. Wiktor Szymanski is Associate Professor bij de afdeling Radiologie en Medical Imaging Center van het UMCG. Zijn expertises zijn fotofarmacologie en -chemie. Daarnaast is hij programmaleider bij BRIDGE/KOLFF.

nl_NL